Yazarbıyık

Alem sana hayran Reyhan, Reyhan!

GİRİŞ

    En sevdiğim yazar olan Hakan Günday'ın keskin ve olağanüstü kaleminden çıkan ve Onur Saylak'ın başarılı rejisiyle hayat bulan Şahsiyet dizisi, sadece bir suç draması olmanın ötesine geçerek izleyicilere karmaşık bir psikolojik, sosyolojik ve kültürel ayna tutuyor. Dizide izleyici, sadece bir seri katilin peşine düşürmekle kalmaz; aynı zamanda Türkiye'nin toplumsal ve bireysel vicdanında dolaşır.

    Kahramanımız Agâh Beyoğlu, Alzheimer teşhisiyle yüzleşirken sadece hafızasını değil, varoluşsal bir krizi de deneyimler. Bu kriz, onu sıradan bir emekli memurdan, kendi adaletini uygulamaya karar vermiş bir infazcıya dönüştürür. Burada seyirci Agâh Beyoğlu'nun unutuşunu ve vicdanının dönüşümünü görür. Burada ana tema bellek, adalet ve kimliktir. Hakan Günday burada bir polisiye hikâyeyi klasik bir “katili bulma” geriliminden çıkarıp, belleğin çürümesi ile toplumun çürümesi arasındaki paralelliğe çevirir. Dizinin merkezinde Hakan Günday şu soruyu sorar: “Belleğini kaybeden bir adam, vicdanının yükünden de kurtulur mu?” Dizinin ilk bölümünde, Agah Beyoğlu Alzheimer teşhisi alır ve çok yakında “kim” olduğunu unutacağını öğrenir. Bu durum onu, yıllardır taşıdığı vicdan azabından kurtaracak bir fırsat gibi görünür: "Devlet ve toplum tarafından örtbas edilen eski bir suçun faillerini tek tek öldürmek." Yani dizide “suç”, adalet sistemi tarafından çözülemeyen toplumsal çürümeyi, bireysel bir adalet arayışıyla tamamlar. Dizide Agâh Beyoğlu'nun hastalığı korkunç bir bilişsel çöküş ama aynı zamanda failin toplumsal sorumluluklardan kurtuluşu, yani bir tür “ahlaki sıfırlanma” olarak ele alınır. Agah’ın bir anı hatırlayıp bir sonrakini unutması, dizi boyunca kara mizah tonu yaratır. Ki bu da Hakan Günday'ın dizi boyunca yapmaktan geri durmadığı bir şeydir. Dizinin kendisini ayrıntılı incelemeden önce baş kahramanlar Agah ve Nevra'nın incelemesini yapmak daha doğru olacaktır.

Agâh'ın Psikolojik Profili:

    Agah Beyoğlu, dizide Alzheimer tanısı almış, bilişsel çöküşün başlangıç evresinde olan, ancak ahlaki muhakemesi bozulmamış yüksek işlevli bir yaşlı birey olarak karşımıza çıkar. Karakteri anlamak için hem nörolojik hem psikodinamik bir okuma gerekir.

    İlk önce Alzheimer'ın başlangıç evresi yani belleğin çözülmesini yapmak gerekir. Dizide gösterilen klinik belirtiler, Alzheimer’ın erken-orta evrelerine denk gelir. Bilişsel belirtilerden bazıları şunlardır: Yakın hafızada belirgin bozulma (anahtar kaybetme, bulunduğu yolu unutma) ancak uzak hafızanın korunması (travma ve suçla ilgili tüm eski anıları hatırlaması). Düşünce akışında kopmalar ve yeri geldiğinde parlayan “aşırı berraklık anları” (Alzheimer’da görülebilir). Bu durum, Agah’ın suçları neden “tam da bu yaşta” işlemeye başladığının psikolojik temelidir. Çünkü hatırlayamayacağı bir geleceğe giderken, vicdani sonuçlardan da korkmaz hale gelir.

    İkincil olarak disinhibisyon (kısıt kaldırımı) ve ahlaki irade yönünden bakmak gerekir. Nörobilimsel olarak Alzheimer’ın bazı vakalarında “disinhibisyon”, yani davranışsal fren mekanizmasının zayıflaması görülür. Bu; toplumsal normlara uyma baskısının azalması, bastırılmış öfkeyi eyleme dökmeye artan eğilim, vicdani muhasebe yetisinin çatallanması şeklinde ortaya çıkabilir. Fakat Agah’ın durumu sıradan disinhibisyondan uzaktır. Daha çok:

“Ahlaki bilinç + bilişsel çözülme” eşittir  “etik sorumluluktan özgürleşme” gibi bir noktada durur. Agah’ın cinayetlere başlaması yalnızca ahlaki değil, nörobiyolojik bir eşikten de geçmesi anlamına gelir.

    Üçüncül olarak travmatik bellek ve geç başlangıçlı adalet arayışı öne çıkmaktadır. Agah’ın cinayetlerinin arkasında klasik anlamda bir “seri katillik psikopatolojisi” yoktur. Bu bir suç davranışı değil, travmatik belleğin geç ortaya çıkan adalet talebidir. Yani psikopati, empati kaybı, hazza dayalı öldürme motivasyonu ve güç gösterisi yoktur. Onun eylemleri vicdani sorumluluğun ertelenmiş dışavurumudur. Klinik açıdan baktığımızda Agah’ın durumu, “maskeli depresyon" ve "travma sonrası geç tepki” bileşimi içerir. Çünkü çocukluk ve gençlik döneminde maruz kaldığı büyük haksızlıkların bilinçdışı bastırılması, hayat boyunca aşırı düzenlilik ve kontrol takıntısı (obsesif kompülsif kişilik özellikleri), bastırma mekanizması çöktüğünde geçmişle yüzleşme zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Alzheimer ise, Agah’ın ahlaki zincirlerini koparan biyolojik katalizördür.

    Dördüncü ve son olarak Agah’ın anti-kahraman psikodinamiğine bakmak gerekir. Freudyen açıdan Agah’ın yapısı şöyle açıklanabilir: "Süperego", devasa, aşırı katı (mesleki disiplin, rutinler, titizlik) olarak; "ego", düzeni koruma çabasına odaklı olarak; "Id" ise yıllarca bastırılmış öfke ve adalet talebinin buluştuğu yer olarak tanımlanabilir. Alzheimer ilerledikçe; süper ego çözülüyor, ego kontrolü kaybediyor, id ise (adalet içgüdüsü) ortaya çıkıyor. Bu nedenle Agah, dizinin ilerleyişi boyunca giderek daha “çıplak bir benlik” haline gelir. Bu nedenle Agah’ın cinayetleri bir “kötülük patlaması” değil, ahlaki frensizleşmedir

Nevra'nın İncelenmesi:

    Bu bölümde Nevra; kurum içi cinsiyetçilik, ataerkil şiddet, sınıf ve travma eksenleriyle incelenecektir. Nevra’nın hikâyesi, dizinin suç zincirinden daha çarpıcı bir toplumsal mekanizma eleştirisidir. Nevra, erkek egemen bir kurumsal yapının içinde sürekli “yer kaplamamaya zorlanan” bir karakterdir. Bu yönüyle Nevra, dizinin başından sonuna kadar “kurumsal ataerkinin anatomisini” gösterir. Nevra, süreç boyunca bir dizi cinsiyetçi pratiğe maruz kalır. Bunlar arasında; profesyonelliğinin sürekli sorgulanması, erkek meslektaşlarının küçümseyici şakaları, fiziksel görünüşüne indirgenen yorumlar, kariyerinin duygusallaştırılarak değersizleştirilmesi, “Biz seni koruyoruz.” diyerek riskli işlerden uzak tutulması yer alır. Nevra, bunların hepsini sessiz bir dirençle karşılar. Sosyolojik açıdan bakıldığında Nevra, Türkiye’deki ataerkil kurumların “başarılı kadınlara tolerans göstermeme refleksinin” sembolüdür. Bunun yanında bu dinamikler, Türkiye’deki birçok kurumsal yapının mikrokozmosudur. Biraz da feminist işleve değinmek gerekirse, Nevra karakteri basit bir “başarılı kadın polis” değildir. O, dizinin feminist ekseninde; kurumun ataerkil yapısını teşhir eder. Sessiz kalmanın nasıl suç ortaklığı yarattığını gösterir. Nevra’nın polislik yapma motivasyonu bile patriyarkal şiddetin izlerini taşır. Bu yüzden Nevra, finalde sistemin yapamadığı şeyi yapar: Gerçeği anlar, yüzleşir ve isimlendirir.

Agah ve Nevra Diyalekti (İki Farklı Adalet Biçimi):

    Agah gecikmiş adaletin bireysel infazıdır. Nevra ise gecikmiş adaletin kurumsal olarak sağlanması mücadelesidir. Bu iki karakterin yollarının kesişmesi, dizinin ahlaki doruk noktasıdır. Dolayısıyla, Agah ve Nevra ilişkisinin psikolojik, dramatik, etik ve sembolik açıdan kapsamlı analizini yapmak elzemdir. Başlangıç olarak, bu ilişki Türk dizi tarihinde çok ender görülen bir yapıya sahiptir. Asla romantik değildir, düşmanlık içermez, baba–kız değildir, öğretmen–öğrenci değildir... Ama her ikisinin hayatının çekirdeğini birbirine bağlayan derin bir travma ortaklığı vardır. Nevra, Agah’ın eylemlerini onaylamaz ama onu anlar. Çünkü kendisi de sistemin adaletsizliğini deneyimlemiştir ve erkek egemen kurumun gizlediği suçların farkındadır. Bunun yanında Agah sayesinde çocukluk travmasının failiyle yüzleşir. Nevra bu açıdan dizinin vicdanı, Agah ise sistemin görmediği adaletin bedelidir.

    

    Agah ve Nevra'nın ilişkisi 4 düzlemde detaylı olarak incelenebilir. Bunlardan ilki bellek, travma ve vicdan ilişkisini incelediğimiz "Psikolojik Düzlem"dir. İkincisi, iki farklı adalet biçiminin karşılaşması olarak "Etik ve Felsefik Düzlem"; üçüncüsü, kurumsal suskunluk ve beraberindeki bireysel adaletin incelendiği "Toplumsal Düzlem"; sonuncusu ise baba–kız olarak değil, gecikmiş adaletin iki yüzü olarak ele alacağımız "Sembolik Düzlem"dir.

1. Psikolojik Düzlem: Travmanın Yarattığı Görünmez Bağ

    Agah ve Nevra’nın ilişkisi, yüzeyde bir “katil–polis” ilişkisi gibi görünür fakat gerçekte ikisini birleştiren şey her ikisinin de aynı suçun iki farklı mağduru olmasıdır. Nevra çocukluk travmasının kurbanı, Agah ise o travmayı yıllarca bilip sustuğu için vicdan azabının kurbanıdır. Bu ortaklık onları bir “düşman ikilisi” olmaktan çıkarır. 

    Agah’ın Nevra’ya yaklaşımı, vicdani baba figürü değil, gecikmiş sorumluluktur. Agah, Nevra’yı bir evlat olarak görmez. Bu çok önemlidir çünkü dizi baba–kız melodramı kurmak yerine çok daha derin bir bağ yaratır. Agah’ın Nevra’ya yaklaşımı, “Sen benim geçmişte koruyamadığım masumiyetin sembolüsün.” şeklindedir. Nevra, Agah’ın vicdanında taşıdığı ağır suçun hayatta kalmış yüzüdür. Bu nedenle Agah’ın her davranışında üç duygu iç içedir: suçluluk, şefkat ve yüzleşme zorunluluğu. 

    Nevra’nın Agah’a yaklaşımı ise kızgınlık değil, sezgisel bir anlamadır. Nevra’nın Agah’a karşı öfkesiz oluşu dizinin en şaşırtıcı yönlerinden biridir. Klinik açıdan bakıldığında Nevra şu modda hareket eder: “Bu adamın hikâyesi, benim çocukluğumun karanlık boşluğunu açıklıyor.” Nevra, Agah’a kızmayı bile tam beceremez, çünkü onun fail değil, gecikmiş tanık olduğunu sezer. Nevra, Agah’ın neden yapmış olduklarını yaptığını anlayabilecek tek kişidir. Nevra, kendi travmasını anlamlandırabilmek için Agah’a ihtiyaç duyar. Bu durum ikisini travmatik bir ortaklık içinde buluşturur.

2. Etik–Felsefi Düzlem: İki Farklı Adalet Yolunun Kesiti

    Agah ve Nevra, dizinin iki ahlaki kutbudur. Agah, bireysel ve radikal adalettir. Agah’ın adalet anlayışında sistem çalışmadığında birey devreye girer. Devlet bir suçu örtbas ettiğinde vicdan infaz eder. Zaman dolduğunda ise ahlaki yük hafızanın çöküşüyle birleşir. Bu sebepledir ki Agah’ın adaleti gecikmiş, şiddet içeren, bedeli ağır bir adalettir

Nevra ise kurumsal ve vicdani adalettir. Nevra’nın adalet anlayışında cinayete cinayetle karşılık verilmez. Suçlar, devlet tarafından çözülmek zorundadır. Gerçek ancak kayıt altına alınırsa, tanıklık edilirse kalıcı olur. Bu sebepledir ki Nevra’nın adaleti hukuki, vicdani, geleceğe yöneliktir. Bu ilişkiyi özetlemek gerekirse Agah, geçmişin adaleti, Nevra ise geleceğin adaletidir. Aralarındaki bağ, bu iki adalet biçiminin birbirini tamamlamasıdır. Agah, geçmişte yapılan kötülükleri cezalandırır. Nevra ise gelecekte aynı kötülüklerin yapılmasını engelleyecek tanıklığı taşır.

3. Toplumsal Düzlem

    Dizide kurumun sustuğu yerde bireyin konuşur. Şahsiyet’in ana politik omurgası şudur: "Devlet sessiz kaldığında adalet bireye kalır." Bu politikanın iki yüzü ise Agah ve Nevra'dır. Agah, devletin koruduğu failleri cezalandırırken; Nevra, devlet tarafından ezilen mağduriyetin sesidir. Bu nedenle ilişkileri bireysel değil; toplumsal bir bağdır. Onlar aynı sistemin iki farklı kurbanıdır.

4. Sembolik Düzlem: Baba–Kız Değil, Adaletin İki Yansıması

    Agah ve Nevra’nın ilişkisi geleneksel dramatik kalıplarla okunamaz.

Onlar; baba-kız, mentor-öğrenci, katil-dedektif değildir. Aynı zamanda ne düşmanlardır ne de müttefik. Onlar bir suçun iki yarısıdır. Agah, susturulmuş çocukların intikamıdır. Nevra ise susturulmuş çocukların sesidir. Agah adaletin “karanlık yönünü”, Nevra adaletin “ışıklı yönünü” temsil eder. Finale doğru ilişkilerindeki öz şu cümlede özetlenir: "Nevra, Agah’ın yaptığı her şeyi yanlış bulur; ama neden yaptığını kusursuz anlar." İşte aralarındaki bağın benzersizliği de tam olarak buradadır. Kınama ya da onaylama yoktur. Ama derin bir empati ve anlama vardır. Bu, etik ilişkilerin en üst katmanı olan vicdani tanıklıktır.

Karakter analizi bittiğine göre dizinin psikolojik, sosyolojik ve kültürel analizine geçebiliriz.

A) Psikolojik Analiz: Agâh Beyoğlu'nun "Zamandan Kurtuluş" Manifestosu

Bellek Kaybı ve Özgürleşme: Agâh, Alzheimer'ı bir kısıtlama yerine "cezasız kalmış suçları" temizlemek için bir fırsat olarak görür. Unutacak olması, geçmişinin yükünden ve olası cezasından kurtulmanın bir yolu haline gelir. Bu durum, diziyi vicdanın hafızadan bağımsız işleyip işlemeyeceği sorusu etrafında şekillendirir.

Adalet İhtiyacı ve Suçlu Kimlikler: Agâh, geleneksel adalet sisteminin yetersiz kaldığına inanarak kendi intikam ve adalet mekanizmasını kurar. Bu, onun sadece bir seri katil değil, aynı zamanda haksızlığa karşı isyan eden bir anti-kahraman kimliğini inşa eder.

Karanlık Üçlü (Dark Triad) İpuçları: Agâh'ın eylemlerinde narsizm, Makyavelizm ve psikopati gibi özelliklerin izleri görülebilir. Ancak bu, adaletsizlik algısıyla yumuşatılmış, dolayısıyla izleyicinin onunla empati kurmasını sağlayan karmaşık bir yapıya sahiptir. 

Burada kritik nokta ise Agâh'ın unutma korkusuyla, unutmadan önce "anlamlı" bir şeyler yapma çabası, bireysel psikolojinin en derin korkularından beslenir.

Psikolojik incelemeye ek olarak şu 2 unsur eklenebilir.

1. Unutuşun Yıkıcı ve Yapıcı Gücü

Öz-Yargılama ve İnfaz: Agâh için unutmak, bir nevi "tamamen kaybolma" tehdididir. Bu tehdit, ona kalan zamanı mutlaklaştırma zorunluluğu getirir. Yaptığı cinayetler, sadece suçluları cezalandırmak değil, aynı zamanda kendi varoluşuna son bir anlam yükleme çabasıdır. Unutmadan önce "iyi" bir şey (kendi ölçütlerince adalet) yapma arzusu, onu psikolojik olarak motive eden ana kaynaktır.

Persona ve Maske: Agâh'ın dışarıya yansıttığı kibar, yaşlı, kedi seven, naif adam imajı (Persona), cinayet işleyen soğukkanlı katil kimliğiyle tam bir tezat oluşturur. Bu ikilik, dizinin ismindeki "şahsiyet" kavramının çok katmanlılığını pekiştirir: Hangisi gerçek kimliktir? Yoksa her ikisi de mi?

Geçmişle Hesaplaşma: Agâh'ın kurbanları, onun geçmişinde tanıklık ettiği ve sustuğu adaletsizliklerin birer uzantısıdır. Cinayetler, bireysel bir travmanın toplumsal alanda dışavurumu ve dolaylı yoldan kendi vicdanının temizlenme ayini olarak da yorumlanabilir.

2. Bellek ve Zamanın Paradoksu

"Zamandan Kurtuluş": Agâh'ın cinayetlerini işleyişindeki sakinlik ve sistematiklik, zamanın kendisiyle olan çarpık ilişkisini gösterir. Alzheimer, onu geleceğin ağırlığından kurtarmış, bu da eylemlerini "şu an" ve "geçmiş" arasında sıkıştırmıştır. O, zamanın ceza mekanizmasından kaçan biridir.

B) Sosyolojik Analiz: Kurumsal Çürüme ve Sessizliğin Ekonomisi ile Dili

Dizi, Türkiye toplumunun derin yapısal sorunlarına odaklanarak, suçun sadece bireysel değil, aynı zamanda sistemik bir olgu olduğunu vurgular. Bu özelliğiyle Türkiye toplumunun derinleşen sorunlarına dair keskin bir sosyolojik eleştiri sunar. 

1. Sistemin İflası ve Sivil İnfaz

Devlete Güvenin Aşınması: Agâh'ın eylemleri, sadece kişisel intikam değil, aynı zamanda halkın devlete ve adalet kurumlarına olan inancının kırılmasının bir yansımasıdır. Toplumda yasal yollarla çözülemeyen sorunlar karşısında beliren "linç kültürü" veya "özel adalet" arayışı, dizinin sosyolojik zeminini oluşturur.

Çürümüş Adalet Sistemi: Dizinin ana eleştirisi, kurumsal adaletin işlevsizliği üzerinedir. Agâh'ın hedef aldığı kişiler, yasal boşluklardan faydalanmış veya görmezden gelinmiş suçlulardır. Bu, toplumun adalete olan inancının sarsılmasını ve "öz-hakimiyet" (vigilantism) arayışını temsil eder.

Görmezden Gelme Mekanizması: Cinayetlerin hedefindeki kişilerin geçmişteki suçları (özellikle tecavüz ve çocuk istismarı gibi ağır konular), toplumun bu suçları "halının altına süpürme" eğilimini simgeler. Dizi, toplumsal ahlakın ve vicdanın kolektif bir amnezi yaşadığını öne sürer. Bunu besleyen şey ise toplumsal travma ve sessizliktir. Dizideki suçlar (özellikle cinsel istismar), toplumun üstünü örttüğü ve görmezden geldiği travmaları simgeler. Agâh'ın hedef listesi, toplumsal vicdanın kaydettiği, ancak resmiyetin unuttuğu yaralardır.

Toplumsal Sözleşmenin İhlali: Agâh, sivil bir vatandaş olarak toplumsal sözleşmenin kendisine dayattığı kurallı yaşamı, sistem bu kuralları ihlal ettiği için bozar. Bu durum, bireyin otoriteye karşı isyanının sosyolojik bir dışavurumudur.

2. Nevra ve Erkek Egemen Sistem

Kadınların Mücadelesi ve Cinsiyetçilik: Nevra Elmas karakteri, kadınların erkek egemen mesleklerde (polislik) karşılaştığı zorlukları ve cinsiyetçi önyargıları gözler önüne serer. Nevra'nın yalnız ve inatçı mücadelesi, dizinin bu boyuttaki sosyolojik yükünü taşır.

Mahalle Kültürünün Değişimi: Dizideki mekanlar (özellikle Beyoğlu), eski İstanbul'un kültürel ve sosyal dokusunun çözülmesini, modernleşmenin getirdiği yalnızlaşmayı ve yabancılaşmayı vurgular.

Cam Tavan ve Kadın Polis: Nevra Elmas, erkek egemen bir yapının içinde var olmaya çalışan, sürekli kendini kanıtlama baskısı altındaki modern Türk kadınının bir prototipidir. Ona karşı duyulan güvensizlik, sadece mesleki değil, aynı zamanda toplumsal cinsiyet rollerinin dayattığı önyargıların bir yansımasıdır. Nevra'nın adalet arayışı, bireysel olduğu kadar, sistemin dışladığı bir cinsiyetin de mücadelesidir.

C) Kültürel Analiz: İsim, Mekan, Bellek ve Yüzleşme Temaları

"Şahsiyet" Kavramı: Dizinin adı, sadece Agâh'ın kimlik kaybı korkusuna değil, aynı zamanda toplumun karakteri (şahsiyeti) ve adalet duygusu üzerine de bir göndermedir. "Bir insanın şahsiyeti, hafızası silinince de devam eder mi?" sorusu, kültürel kimliğin kalıcılığını sorgular.

Mekanın Kimliği: Dizi, İstanbul'un sadece turistik yüzünü değil, köhne, yağmurlu, nemli, karanlık ara sokaklarını ve eski apartmanlarını kullanır. Bu mekanlar, suçun ve ahlaki çöküşün kültürel bir dekoru olarak işler. Beyoğlu'nun kültürel dokusunun çözülüşü, Agâh'ın cinayetlerinin kültürel zeminiyle paralellik kurar.

Müzik ve Ses Tasarımı: Dizinin atmosferi, caz esintili, melankolik ve gergin müziklerle desteklenir. Müzik, Agâh'ın eski İstanbul'dan kalma, rafine zevklerini yansıtırken, aynı zamanda bu kültürel mirasın altında yatan karanlığı da vurgular. Ses tasarımı (özellikle saat sesleri ve Agâh'ın adımlarındaki ritim), zamanın psikolojik baskısını izleyiciye kültürel bir deneyim olarak aktarır.

Medya ve Etik: Agâh'ın cinayetlerinin medya tarafından ele alınışı, medyanın sansasyon ve etik arasındaki ikilemini gösterir. Suçlar, kamuoyunda farklı tepkilere yol açarak toplumsal ahlakın sınırlarını test eder.

Doğu/Batı Adalet Algısı: Agâh'ın eylemleri, yer yer geleneksel Türk/Osmanlı adalet anlayışındaki (kadılık, halk vicdanı) bazı izleri modern bir intikam hikayesi üzerinden yeniden yorumlar. Sisteme karşı geleneksel bir halk isyanı kültürel kodları devreye girer.

İsimlerin ve Kelimelerin Gücü: "Agâh" (Bilen, haberdar olan), cinayetleri işlerken tam da unutmak üzere olduğu bir adamın, aslında toplumun unuttuklarına dair bilinçli bir tanık olmasını vurgular. Bu, kültürel ve dinsel çağrışımları olan derin bir isim seçimidir.

Diyalogların Edebî Niteliği: Hakan Günday'ın imzası olan keskin, felsefi ve edebi diyaloglar, dizinin sıradan bir polisiyeden ayrılıp kültürel bir sanat eseri statüsüne yükselmesini sağlar. Dizideki her replik, sadece bilgi değil, aynı zamanda ahlaki ve felsefi bir sorgulama taşır.

Eski Kuşak-Yeni Kuşak Çatışması: Agâh'ın eski İstanbul nezaketini koruması, dizideki "eski kültürün" bir temsilidir. O, bu kültürün bir zamanlar savunduğu değerlerin yozlaşmasına tepki gösterir. Nevra ise modern, kurallara bağlı bir adalet anlayışını temsil eder. Bu, iki kuşağın adalet ve ahlak anlayışındaki kültürel farkı ortaya koyar

Noir Estetiği ve İstanbul: Dizi, genellikle Amerikan ve Avrupa suç filmlerinde görülen Noir estetiğini başarılı bir şekilde İstanbul'a adapte eder. Şehrin karanlık sokakları, köhne binaları ve yağmurlu atmosferi, hem Agâh'ın iç dünyasını hem de toplumun kasvetli ruh halini yansıtan kültürel bir fon oluşturur.

    Sonuç olarak, Şahsiyet dizisi, sadece suçları çözmeye odaklanmaz; aynı zamanda izleyiciye şu felsefi soruları sorar: "Hafızasını kaybeden bir katil, cezasını çekmiş sayılır mı?", "Adalet sadece yasalara göre mi tanımlanır?" ve en önemlisi "Bir toplum, unuttuğu sürece suç ortağı olmaya devam eder mi?". Ayrıca Şahsiyet, bireysel psikolojinin en karanlık köşelerinden toplumsal adaletsizliğin en görünür yaralarına kadar geniş bir yelpazede izleyicisini rahatsız edici bir yüzleşmeye davet eder. Dizi, "unutuşun" sadece bireyin değil, aynı zamanda bir toplumun da kaderi olabileceği uyarısını yapar.

Korkma bebeğim, sen doğmayacaksın. Ben öleceğim!